Wykup reklamę w Kafeterii Więcej »

Magazyn dla kobiet Kafeteria jest częścią Portalu o2.pl Więcej »

Przy kawie

27.12.2011 | Reportaż

Rodzina patchworkowa

Pierwsza żona, druga żona, obecna partnerka, dzieci z pierwszego małżeństwa, córka obecnego męża oraz syn byłego... i wszyscy razem przy wspólnym stole, uśmiechnięci, zadowoleni. Scena rodem z amerykańskich komedii o rodzinnych perypetiach? Niekoniecznie. W Stanach Zjednoczonych model „posklejanej rodziny” jest dość powszechny. Bywa, że jej członków łączą naprawdę silne więzi i szczere relacje, wzmacniane przede wszystkim przez brak nienawiści i przyjaźń z poprzednim partnerem. Rodziny patchworkowe są dowodem na to, że rozwód nie musi być rodzinną tragedią. Czy w Polsce jest podobnie?

Rodzina patchworkowa to rodzina powstająca z połączenia dwojga ludzi mających już za sobą nieudane związki, z których są dzieci. Jej cechą znamienną jest fakt, że obecni partnerzy żyją w zgodzie ze swoimi byłymi i dbają o to, by dzieci z poprzednich małżeństw traktowały się jak prawdziwe rodzeństwo. Tyle definicja. Ale jak to wygląda w praktyce? W praktyce rodzina patchworkowa stała się modelem rodziny XXI wieku.

Wszystko przez kobiety

Jeszcze kilka dekad wcześniej w polskiej kulturze rozwód był czymś nie do pomyślenia. Małżeństwa latami potrafiły tkwić w nieudanych związkach budując coraz bardziej toksyczne relacje. Kobiety nie miały odwagi na zmianę, mężczyźni często jej nie chcieli - w końcu stary układ dawał pewien poziom stabilizacji, a przynajmniej przewidywalności. Zerwanie go to poważny przewrót w życiu, z którym wiąże się zmiana pracy i miejsca zamieszkania oraz nieustanny strach przed samotnością. Do tego dochodzi jeszcze tzw. dobro dzieci, dla którego ludzie zdolni są tkwić nawet w najbardziej chorych relacjach. Jednak współczesny obraz polskiej rodziny rysuje się nieco inaczej. Magazyny co jakiś czas bombardują nas statystykami o drastycznie rosnącej liczbie rozwodów. A wszystkiemu winne są kobiety, a dokładnie to, co złośliwi nazywają trendem emancypacyjnym. Niewątpliwie faktem jest, że kobiety stały się bardziej odważne, nie przejmują się stereotypami, łamią konwencje i jeśli są niezadowolone ze swego życia, mają odwagę je zmienić, nawet gdy zmiana ta dotyczy partnera. Poza tym coraz więcej współczesnych Polek jest wykształconych i ma dobrą pracę. Zanika zatem bariera finansowa. Sytuacja nieco komplikuje się, gdy w związku są dzieci, ale tutaj z pomocą przychodzi psychologia. Liczne badania dowodzą, że tak samo jak rozwód, negatywny albo jeszcze gorszy wpływ na rozwój dziecka ma wychowanie w rodzinie bez miłości i poszanowania. Oczywiście nie ma wątpliwości, że rozwód jest traumatycznym przeżyciem, ale codzienne kłótnie rodziców, zdrady, przemoc, czy innego rodzaju patologie mogą być jeszcze gorsze. Odejście i założenie nowej rodziny to również szansa dla dziecka na nowy, ciepły dom, za którym zawsze tęskniło. Ale decyzja o rozstaniu i stworzeniu rodziny patchworkowej wymaga odpowiedzialności i dużej świadomości problemów, którym przyjdzie sprostać.

Nie jesteś moim rodzicem

Zanim do ramki będzie można włożyć kolorowe zdjęcie roześmianej i szczęśliwej rodziny z gromadką dzieci, minie sporo czasu. Łączą się przecież dwa zupełnie inne światy. Można znać na wylot swego partnera i być pewnym, że pokocha on nasze dzieci. Ale nigdy nie ma pewności, że one go zaakceptują, że zaprzyjaźnią się z jego dziećmi i wreszcie, że jego dzieci też będą dobrze czuły się w nowym układzie. Jest jednak kilka sprawdzonych rad, które warto wziąć sobie do serca na początku trudnej drogi budowania relacji w rodzinie patchworkowej. Po pierwsze nie warto na siłę próbować zaprzyjaźnić się z dziećmi partnera. Dzieci mają bowiem niesamowity dar wyczuwania sztuczności i już na wstępie możemy zostać skreśleni. Wykluczona jest również próba zastąpienia rodzica, zwłaszcza gdy ten żyje. Rola żony nie równa się roli matki, rola męża to nie rola ojca. Próby przysłowiowego matkowania, czy zgrywania się na „dobrego tatusia” mogą wzbudzić tylko gniew i poskutkować odrzuceniem. Trzeba być po prostu sobą. Jeśli dziecko zobaczy, że darzymy je szacunkiem, żywimy miłość do jego rodzica i przede wszystkim pragniemy dobra dla nich obojga, zacznie nam ufać. A zaufanie to podstawa każdej relacji. W rodzinie patchworkowej dziecko staje się równoprawnym partnerem w budowaniu nowego układu. Trzeba pamiętać, że ma prawo wyrażać swoje opinie, nawet jeśli nie są one zbieżne z naszymi, ma także prawo sprzeciwu. Ta sytuacja jest dla niego tak samo trudna, jak i dla nas. My sami też nie powinniśmy jej utrudniać, stąd przynajmniej na początku w żaden sposób nie ingerujmy w relację partnera ze swoim dzieckiem, a jeśli już mamy jakieś zastrzeżenia, to nie wyrażajmy ich w obecności tego ostatniego. Pamiętajmy również, by w domu ustalać sprawiedliwe zasady dla wszystkich. Trudno jest obdarzyć taką samą miłością czyjeś dzieci, ale w żadnym wypadku nie można im tego okazać! Tworząc rodzinę patchworkową decydujemy się na wiele wyzwań, w tym także emocjonalnych i trzeba być przygotowanym na różnego rodzaju komplikacje.

Duże dzieci - mały problem

24-letnia Ania z Torunia pochodzi z rodziny patchworkowej, jednak podkreśla, że łatwiej było jej zaakceptować nowego partnera mamy ze względu na własną dojrzałość.
- Kiedy mama postanowiła się wyprowadzić do Jakuba, byłam już pełnoletnia i miałam wybór - mogłam zostać w naszym mieszkaniu. Teraz już sama mam męża, więc tym bardziej się cieszę, że mama ma bliską sobie osobę. Lubię te chwile, kiedy spotykamy się wszyscy razem - ja, moja przyrodnia siostra, dzieci Jakuba ze swoimi dziećmi - taka wielka, posklejana rodzina - śmieje się Anka.
- Ale myślę, że gdybym miała się przeprowadzić z mamą i to jeszcze np. w wieku 12 lat, widziałabym to zupełnie inaczej, nie rozumiałabym - dodaje.

30-letnia Kamila z Krakowa właśnie rozpoczęła nowe życie. Jej drugie małżeństwo jest cudowne.
- Mój partner ma małe dzieci (5 i 9 lat), ale dogadujemy się świetnie. Myślę, że to dlatego, iż długo nad tym pracowaliśmy. Przede wszystkim nasz związek nie był dla nich zaskoczeniem. Dzieci poznały mnie jeszcze przed ślubem, spędzaliśmy razem sporo czasu, ale nigdy nie kupowałam im żadnych zabawek, nigdy nie próbowałam „przekupić”. Nie mam jednak pewności, co będzie, gdy wejdą w wiek dorastania - opowiada Kamila.

O pewność w rodzinie patchworkowej jest trudno. Choć po toksycznej relacji może ona okazać się kojącym balsamem dla serca, to zawsze będzie wymagała dużo pracy, wzajemnego szacunku, zaufania i przede wszystkim kompromisów.
Aleksandra Powierska
Wersja do druku

Wasze komentarze

Autor: elka  27.12.2011 zgłoś

mój obecny mąż ma 2 dzieci z poprzedniego małżeństwa, których po prostu nie znoszę ! Ich matka buntuje te bachory przeciwko mnie i ich tatusiowi! Odgrywa się wsxtretna małpa i nawet na swięta nie pozwolila odwiedzić ojca , a mieszkamy zaledwie 5 km od nich...

Autor:  27.12.2011 zgłoś

nie ma sie co dziwic tej matce. Twoj tekst mowi jedno: jeste wstretna.!!!

Autor: Do elka  27.12.2011 zgłoś

To dobrze, że mieszkają z matką a nie z ojcem, przynajmniej nie masz ich cały czas na głowie.

Autor: ewa  27.12.2011 zgłoś

moj mąż tez ma jakies dzieci z poprzedniego związku ale na szczęście ich nie widuje - mamy swoja rodzinę, nie potrzebne nam takie ogony, po co codziennie oglądac błędy swojej przeszłości, których się nie da naprawic? takie rodziny tylko w filmach sie zdarzają, nawet w Stanach wcale tak kolorowo to ni wygląda - wiem, bo mieszkamy w Stanach własnie zazwyczaj jedyny mądry wybór to iść w swoją stronę i żyć po swojemu, bez zbędnej hipokryzji i udawania szczęśliwej rodzinki, w której tak naprawdę wszyscy sie nienawidzą i każdy jest o każdego zazdrosny - nie wyobrażam sobie siedziec przy stole z byłymi kochankami męża, ani on z moimi byłymi facetami - może w innych kulturach gdzie harem jest społecznie akceptowany, ale nie w normalnym demokratycznym kraju, gdzie jest miejsce na jedną żonę i jednego męża oraz dzieci z ich związku

Autor: niewazne  27.12.2011 zgłoś

Jak mozna dzieci nazwac "bledami swojej przeszlosci"?? Te slowa tylko doskonale charakteryzuja autorke w mojej opinii.

Autor: oriana  27.12.2011 zgłoś

trzeba byc debilem zeby brac sobie rozwodnika za meza. lub za zone

Autor: nienormalna jakaś  27.12.2011 zgłoś

Ja jestem debilem - wybrałam na męża rozwodnika. On tez jest debilem - wziął za żonę rozwódkę.

Autor: facet  27.12.2011 zgłoś

ludzie pomyslcie chwile nad modelem rodziny kilkanascie tysiecy lat temu......to proste czterech facetow i dwadziescia kobiet. tzn.wszyscy kochaja sie ze wszystkimi,to dlatego natura stwozryla ,ze kobiety moga miec kilka orgazmow,(dzis kocham sie z tymi trzema,a z tamtym nie bo mi nie przyniusl dla moich dzieci banana)a dzieci potrafia wychowywac sie same w grupach,trzeba im dac jesc i no i oczywiscie jakies warunki...... dlaczego nam jes niedobrze ,bo niema tego modelu i czujemy sie samotni .Zeby czlowiek byl dobrym niewolnikiem trzeba go izolowac, rozwodzic, wzbudzac nienawisc wsrod dzieci , pomyslcie ilu starych ludzi jest samotnych to sa niepotrzebni niewolnicy!!!!!! kto stworzyl ten model??????

Autor:  27.12.2011 zgłoś

Jak mozna powiedziec, ze dzieci sa bledami mlodosci i odseparowac sie od nich? Co to za rodzic??!! Straszne! Mam nadzieje, ze choc godziwe alimenty placi ten tatus dla tych biednych dzieci.

Autor: xperiment  27.12.2011 zgłoś

Rodzina patchworkowa może być szczęśliwa. Sama znam dwa przypadki. Dobre relacje jednak częściej zależą od ex mężów, bo to oni częściej niż kobiety jak rozwiodą się, to zapominają przy okazji o dzieciach i trudno potem mówić o dobrych kontaktach w patchworkowej rodzinie. Ps. W 2012 roku postanowiłam zmienić dużo w swoim życiu. Opisuję to na swoim blogu. Zapraszam serdecznie. http://xperyment.blogspot.com/

Autor:  28.12.2011 zgłoś

.....

Autor: UhYzjOvTrVsAH  10.01.2012 zgłoś

It's great to read something that's both enjoyable and provides pragmatisdc soultions.

Autor: Taka ja  17.07.2012 zgłoś

Rodzina patchworkowa mnie nie jest obca...sama taką założyłam i jestem teraz najszczęśliwszą osobą na świecie. Mój partner z poprzedniego małżeństwa ma dwójkę kochanych dzieci ja sama mam jedno. Zachowujemy się jak całkiem normalna rodzina....my rodzice trójki wspaniałych dzieciaków....dzieci jak normalne rodzeństwo.

Autor: gość  31.12.2013 zgłoś

wychowuję się w takiej rodzinie., ie zawsze jest różowo. jakbym była tym 'błędem przeszłości' mojej matki, tyle że mieszkam z nią , jej mężem i ich dzieckiem.. najdoskonalszym na świecie .

Autor: ela  31.12.2013 zgłoś

wychowuję się w takiej rodzinie., ie zawsze jest różowo. jakbym była tym 'błędem przeszłości' mojej matki, tyle że mieszkam z nią , jej mężem i ich dzieckiem.. najdoskonalszym na świecie .

Dodaj własny komentarz

(twój pseudonim, imię lub nazwisko)

(nieobowiązkowo; nie musisz podawać adresu e-mail!)

Min. liczba znaków: 3

Kafeteria / Zamów reklamę w Kafeterii / Redakcja (PR + autorzy) / Kosmetyki do testów / Patronaty
© 1999-2014 Grupa Wirtualna Polska Sp. z o.o. Wszelkie prawa zastrzeżone. Korzystanie z serwisu oznacza akceptację Regulaminu