Giełda pomysłów

Nie ma między płciami zgody w kwestii umów przedmałżeńskich. Rozgraniczenie przeprowadzone w oparciu o płeć jest zapewne uproszczeniem, lecz dopuszczalnym i koniecznym, aby naszkicować charakter sporu i sylwetki antagonistów.

Generalnie stanowisko kobiet jest jasne dla każdego mężczyzny, który wkroczył na ścieżkę dojrzałych związków, czyli zazwyczaj zaraz po szkole średniej. Całkiem słusznie kobiety w tej materii wykazują się bezkompromisowością. Okazywana milcząca niezgoda, niezbity dowód kobiecej kolektywnej przebiegłości, onieśmiela mężczyczn i studzi ich zapał do polemik, które są niczym innym jak próbą rozmiękczenia partnerki. Nieocenione w walce z zakusami mężczyzn są również solidarność pań i, poniekąd przeznaczone dla męskich uszu, komentarze na temat honoru i tego, jak niegodne miłości są w ich oczach choćby drobne napomknienia o ustanowieniu odrębności majątkowej.

Alergia uwarunkowana jest historycznie i społecznie, tylko głupiec dziwiłby się antymęskiemu pragmatyzmowi i wspólnemu frontowi przyszłych małżonek. Więc dyskutujemy skrycie, z dala od uszu partnerki i bez ryzykowania ostracyzmu ze strony jej koleżanek, wśród których szybko rozeszłoby się, jakim to niegodziwymi draniami jesteśmy. Przypominają te konspiracyjne rozmowy mężczyzn giełdy pomysłów, jak przechytrzyć partnerkę, uśpić czujność i uniknąć piętnowania nas jako osoby małostkowej. Czy taka sytuacja jest powszechna? Nie da się oczywiście zataić faktu, że wciąż dominuje wśród par zdrowy i niekontrowersyjny pogląd o bezwarunkowej wspólnocie, jaką jest małżeństwo. Moje słowa są wyłącznie konstatacją zjawiska, które obserwuję w pewnym, tak się zdarzyło, że również moim, środowisku: nie w pełni samodzielne kobiety i zamożni mężczyźni, którym sen z powiek spędza pytanie, jak utrwalić dysproporcje majątkowe i chronić własny stan posiadania na wypadek separacji.

Powtórne zainteresowanie zagadnieniem wspólnoty czy też odrębności majątkowej rozbudził we mnie tekst opublikowany w "Gazecie Prawnej" 20 marca br., gdzie omówione zostały właściwe dla sprawy uregulowania prawne, co prawda przywołane w węższym kontekście odpowiedzialności za podatki. Czytamy tam, że "z podatkowego punktu widzenia zawieranie umów o rozdzielności majątkowej ma zatem sens wtedy, gdy umowę taką zawiera się jeszcze przed ślubem." "W dużej mierze jest to spowodowane obowiązującym obecnie przepisami podatkowymi. Przewidują one, że w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność za podatki obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka. [...] I to nawet wtedy, gdy z podatkami zalega nie sam małżonek, ale prowadzona przez niego firma." Oznacza to tyle, że małżonkowie być może będą zmuszeni solidarnie odpowiadać za błędy zawinione przez jedno z nich. Nietrudno wyobrazić sobie sytuację, w której niefrasobliwość jednego z małżonków lub podytkowane ambicjami uporczywe skrywanie kłopotów własnych prowadzić może do bankructwa obojga małżonków. Biorąc pod uwagę, że to właśnie męski "styl" radzenia sobie z kłopotami bliższy jest introwertyzmowi, negowaniu problemów i desperackim próbom "zachowania twarzy", to właśnie kobiety postrzegam tutaj jako potencjalne ofiary.

Podpisywać intercyzę czy nie. Jakie jest stanowisko Czytelniczek?